พระไตรปิฎก

เพราะเหตุนั้น บุคคลฟังพระธรรม. เทศนาของพระอรหันต์แล้ว เห็นคนผู้ล่วง ลับทำกาละแล้ว กำหนดรู้อยู่ว่า บุคคลผู้ ล่วงลับทำกาละแล้วนั้น เราไม่พึงได้ว่า จง เป็นอยู่อีกเถิด ดังนี้. พึงกำจัดความรำพันเสีย บุคคลพึง ดับไฟที่ไหม้ลุกลามไปด้วยน้ำ ฉันใด นรชน ผู้เป็นนักปราชญ์ มีปัญญา เฉลียวฉลาด พึงกำจัดความเศร้าโศกที่เกิดขึ้นเสีย โดย ฉับพลัน เหมือนลนพัดนุ่นปลิวไป ฉะนั้น. คนผู้แสวงความสุขเพื่อตน พึงกำ- จัดความรำพัน ความทะยานอยากและความ โทมนัสของตน พึงถอนลูกศรคือกิเลสของ ตนเสีย. เป็นผู้มีลูกศร คือ กิเลสอันถอนขึ้น แล้ว อันตัณหาและทิฏฐิไม่อาศัยแล้วถึงความ สงบใจ ก้าวล่วงความเศร้าโศกได้ทั้งหมด เป็นผู้ไม่มีความเศร้าโศกเยือกเย็น ฉะนี้แล. จบสัลลสูตรที่ ๘