พระไตรปิฎก

แต่บุคคลเป็นพราหมณ์เพราะชาติ ก็หามิได้ แต่เป็นพราหมณ์ ก็เพราะกรรม ไม่เป็นพราหมณ์ ก็เพราะกรรม. เป็นชาวนาก็เพราะกรรม เป็นศิลปิน เป็นพ่อค้า เป็นผู้รับใช้ เป็นโจร เป็นนักรบ อาชีพ เป็นปุโรหิต และแม้เป็นพระราชา ก็เพราะกรรม. บัณฑิตทั้งหลายผู้มีปกติเห็นปฏิจจ- สมุปบาท ฉลาดในกรรมและวิบาก ย่อม เห็นกรรมตามความเป็นจริงอย่างนี้. โลกย่อมเป็นไปเพราะกรรม หมู่สัตว์ ย่อมเป็นไปเพราะกรรม สัตว์ทั้งหลายมีกรรม เป็นเครื่องผูกพัน เปรียบเหมือนหมุดแห่ง รถที่แล่นไปอยู่ ฉะนั้น. บุคคลเป็นพราหมณ์เพราะกรรมอัน ประเสริฐนี้ คือ ตบะ สัญญมะ พรหมจรรย์ และทมะ กรรมนี้ นำความเป็นพราหมณ์ที่ สูงสุดมาให้. บุคคลผู้ถึงพร้อมด้วยไตรวิชชา เป็น คนสงบ มีภพใหม่สิ้นไปแล้ว เป็นพราหมณ์