พระไตรปิฎก

เรากล่าวผู้ที่เทวดา คนธรรพ์ และ มนุษย์ รู้คติไม่ได้ ผู้สิ้นอาสวะแล้ว เป็น พระอรหันต์ ว่าเป็นพราหมณ์. เรากล่าวผู้ไม่มีเครื่องกังวลในขันธ์ ทั้งที่เป็นอดีต อนาคต และปัจจุบัน ไม่มี เครื่องกังวล ไม่ยึดถือ ว่าเป็นพราหมณ์. เรากล่าวผู้องอาจ ประเสริฐ เป็น นักปราชญ์ แสวงหาคุณใหญ่ ชนะมาร ไม่มีความหวั่นไหว ล้างกิเลสหมด ตรัสรู้ แล้ว ว่าเป็นพราหมณ์. เรากล่าวผู้ระลึกชาติก่อน ๆ ได้ เห็น สวรรค์และอบาย และถึงความสิ้นไปแห่ง ชาติแล้ว ว่าเป็นพราหมณ์. นามและโคตรที่เขากำหนดกัน เป็น บัญญัติในโลก นามและโคตรมาแล้วเพราะ การรู้ตามกันมา ญาติสายโลหิตทั้งหลาย กำหนดไว้ ในกาลที่บุคคลเกิดแล้วนั้น ๆ. นามและโคตรที่กำหนดกันแล้วนี้ เป็นความเห็นของพวกคนผู้ไม่รู้ ซึ่งสืบเนื่อง กันมาสิ้นกาลนาน พวกคนผู้ไม่รู้ ย่อมกล่าว ว่า บุคคลเป็นพราหมณ์เพราะชาติ.