พระไตรปิฎก

กรรมของใคร ๆ ย่อมฉิบหายไปไม่ ได้เลย บุคคลมาได้รับกรรมนั้นแล เป็น เจ้าของแห่งกรรมนั้น (เพราะ) คนเขลาผู้ทำ กรรมหยาบ ย่อมเห็นความทุกข์ในตน ใน ปรโลก. ผู้ทำกรรมหยาบย่อมเข้าถึงสถานที่ อันนายนิรยบาลนำขอเหล็กมา ย่อมเข้าถึง หลาวเหล็กอันคมกริบและย่อมเข้าถึงก้อน เหล็กแดงโชติช่วง เป็นอาหารอันสมควรแก่ กรรมที่ตนทำไว้อย่างนั้น. นายนิรยบาลทั้งหลายเมื่อพูดก็พูดไม่ เพราะสัตว์นรกจะวิ่งหนีก็ไม่ได้ ไม่ได้ที่ต้าน- ทานเลย นายนิรยบาลลากขึ้นภูเขาถ่านเพลิง สัตว์นรกนั้นนอนอยู่บนถ่านเพลิงอันลาดไว้ ย่อมเข้าไปสู่กองไฟอันลุกโพลง. พวกนายนิรยบาลเอาข่ายเหล็กพัน ตีด้วยค้อนเหล็กในที่นั้น สัตว์นรกทั้งหลาย ย่อมไปสู่โรรุวนรกที่มืดทึบ ความมืดทึบนั้น แผ่ไปเหมือนกลุ่มหมอกฉะนั้น. ก็ลำดับนั้น สัตว์นรกทั้งหลาย ย่อม เข้าไปสู่หม้อเหล็กอัน ไฟลุกโพลง ลอยฟ่อง