Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 47 หน้าที่ 605

เล่ม มมร. 47 หน้า 605 ข้อ 387
อยู่ ไหม้อยู่ในหม้อเหล็กนั้น อันไฟลุก โพลงสิ้นกาลนาน. ก็ผู้ทำกรรมหยาบจะไปสู่ทิศใด ๆ ก็ หมกไหม้อยู่ในหม้อเหล็กอันเปื้อนด้วยหนอง และเลือดในทิศนั้น ๆ ลำบากอยู่ในหม้อ เหล็กนั้น. ผู้ทำกรรมหยาบหมกไหม้อยู่ในน้ำ อันเป็นที่อยู่ของหมู่หนอน ในหม้อเหล็ก นั้น ๆ แม้ฝั่งเพื่อจะไปก็ไม่มีเลย เพราะกะทะ ครอบอยู่โดยรอบมิดชิดในทิศทั้งปวง. และยังมีป่าไม้มีใบเป็นดาบคม สัตว์ นรกทั้งหลายย่อมเข้าไปสู่ป่าไม้ ถูกดาบ ใบไม้ตัดหัวขาด พวกนายนิรยบาล เอาเบ็ด เกี่ยวลิ้นออกแล้ว ย่อมเบียดเบียนด้วยการ ดึงออกมา ๆ ก็ลำดับนั้น สัตว์นรกทั้งหลายย่อม เข้าถึงแม่น้ำด่างอันเป็นหล่ม ย่อมเข้าถึงคม มีดโกนอันคมกริบ สัตว์นรกทั้งหลายผู้ กระทำบาป เป็นผู้เขลา ย่อมตกลงไปบน คมมีดโกนนั้น เพราะได้กระทำบาปไว้.
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka