พระไตรปิฎก

ก็สุนัขดำ สุนัขด่าง และสุนัขจิ้งจอก ย่อมรุมกัดกินสัตว์นรกทั้งหลาย ผู้ร้องไห้อยู่ ในที่นั้น ฝูงกาดำ แร้ง นกตะกรุม และกา ไม่ดำ ย่อมรุมกันจิกกิน. คนผู้ทำกรรมหยาบ ย่อมเห็นความ เป็นไปในนรกนี้ยากหนอ เพราะฉะนั้น นรชนพึงเป็นผู้ทำกิจที่ควรทำในชีวิตที่ยัง เหลืออยู่นี้ และไม่พึงประมาท เกวียน บรรทุกงา ผู้รู้ทั้งหลายนับแล้วนำเข้าไป เปรียบในปทุมนรก เป็น ๕๑,๒๐๐ โกฏิ. นรกเป็นทุกข์ เรากล่าวแล้วใน พระสูตรนี้ เพียงใด สัตว์ทั้งหลายผู้ทำกรรม หยาบ พึงอยู่ในนรกแม้นั้น ตลอดกาลนาน เพียงนั้น เพราะฉะนั้น บุคคลพึงกำหนด รักษาวาจา ใจ ให้เป็นปกติในผู้สะอาด มีศีลเป็นที่รักและมีคุณดีงามทั้งหลาย. จบโกกาลิกสูตรที่ ๑๐