พระไตรปิฎก

ทุฏฐัฏฐกสูตรที่ ๓ ว่าด้วยเดียรถีย์และมุนี [๔๑๐] เดียรถีย์บางพวก มีใจประ- ทุษร้าย ย่อมติเตียนโดยแท้ แม้อนึ่ง พวก ชนที่ฟังคำของเดียรถีย์เหล่านั้นแล้ว ปลงใจ เชื่อจริง ก็ติเตียน แต่มุนีย่อมไม่เข้าถึงการ ติเตียนที่เกิดขึ้นแล้ว เพราะเหตุนั้น มุนีย่อม ไม่มีหลักตอ คือ ราคะ โทสะ และโมหะ ในโลกไหน ๆ. บุคคลผู้ถูกความพอใจครอบงำแล้ว ตั้งมั่นอยู่ในความชอบใจ จะพึงล่วงทิฏฐิของ ตนได้อย่างไรเล่า บุคคลกระทำทิฏฐิเหล่านั้น ให้บริบูรณ์ด้วยตนเอง รู้อย่างใด ก็พึงกล่าว อย่างนั้น. ผู้ใดไม่ถูกเขาถามเลย กล่าวอวดอ้าง ศีลและวัตรของตนแก่ผู้อื่น ผู้ฉลาดทั้งหลาย กล่าวผู้นั้นว่า ผู้ไม่มีอริยธรรม, ผู้ได้กล่าว อวดตนด้วยตนเอง ผู้ฉลาดทั้งหลายกล่าว การอวดของผู้นั้นว่า ผู้นี้ไม่มีอริยธรรม.