พระไตรปิฎก

ส่วนภิกษุผู้สงบ มีตนดับแล้ว ไม่ กล่าวอวดในศีลทั้งหลายว่า เราเป็นผู้ถึง พร้อมแล้วด้วยศีล ผู้ฉลาดทั้งหลายกล่าว ภิกษุนั้นว่า มีอริยธรรม. ภิกษุใดไม่มีกิเลสเครื่องฟูขึ้นในโลก ไหน ๆ ผู้ฉลาดทั้งหลายกล่าวการไม่กล่าว อวดของภิกษุนั้นว่า ภิกษุนี้มีอริยธรรม. ธรรม คือ ทิฏฐิ อันปัจจัยกำหนด ปรุงแต่งแวดล้อม ไม่ผ่องแผ้ว ย่อมมีแก่ ผู้ใด ผู้นั้นเป็นอย่างนี้ เพราะเหตุที่ผู้นั้นเห็น อานิสงส์ มีคติวิเศษเป็นต้นในตน ฉะนั้น จึงเป็นผู้อาศัยทิฏฐิ อาศัยความกำเริบที่มี อยู่นั้น. นรชนตัดสินธรรมที่ตนยึดมั่นแล้ว ในธรรมทั้งหลาย ไม่พึงล่วงการยึดมั่นด้วย ทิฏฐิได้โดยง่ายเลย เพราะเหตุนั้น นรชน ย่อมยึดถือและถือมั่นธรรม ในเพราะความ ยึดมั่นด้วยทิฏฐิเหล่านั้น. บุคคลผู้มีปัญญา ไม่มีทิฏฐิอัน ปัจจัยกำหนดแล้วในภพน้อยภพใหญ่ ในโลก