พระไตรปิฎก

ศีล พรต และในเพราะอารมณ์ที่ได้ทราบ พราหมณ์นั้นไม่ติดอยู่ในภพและบาป ละ ความเห็นว่าเป็นตนเสียได้ ไม่กระทำในบุญ และบาปนี้. ชนผู้ประกอบด้วยทิฏฐิ เป็นผู้กล่าว ความบริสุทธิ์โดยทางมรรคอย่างอื่นเหล่านั้น ละศาสดาเบื้องต้นเสีย อาศัยศาสดาอื่น อัน ตัณหาครอบงำย่อมข้ามธรรมเป็นเครื่องข้อง ไม่ได้ ชื่อว่าถือเอาธรรมนั้นด้วย ละธรรม นั้นด้วย เปรียบเหมือนวานรจับและปล่อย กิ่งไม้ที่ตรงหน้าเสียเพื่อจับกิ่งอื่น ฉะนั้น. สัตว์ผู้ข้องอยู่ในกามสัญญา สมา- ทานวัตรเองแล้วไปเลือกหาศาสดาดีและเลว ส่วนพระขีณาสพผู้มีปัญญาเสมอด้วยแผ่นดิน ผู้มีความรู้แจ้ง ตรัสรู้ธรรมด้วยเวทคือมรรค ญาณ ย่อมไม่ไปเลือกหาศาสดาดีและเลว. พระขีณาสพนั้นครอบงำมาร และ เสนาในธรรมทั้งปวง คืออารมณ์อย่างใด อย่างหนึ่งที่ได้เห็น ได้ฟัง หรือได้ทราบ ใคร ๆ จะพึงกำหนดพระขีณาสพผู้บริสุทธิ์ ผู้เห็นความบริสุทธิ์ เป็นผู้มีหลังคาคือกิเลส