พระไตรปิฎก

อันเปิดแล้ว ผู้เที่ยวไปอยู่ ด้วยการกำหนด ด้วยตัณหาและทิฏฐิอะไรในโลกนี้. พระขีณาสพทั้งหลาย ย่อมไม่กำหนด ด้วยตัณหาหรือด้วยทิฏฐิ ย่อมไม่กระทำ ตัณหาและทิฏฐิไว้ในเบื้องหน้า พระขีณาสพ เหล่านั้นย่อมไม่กล่าวว่า ความบริสุทธิ์มีที่สุด ด้วยอกิริยทิฏฐิและสัสสตทิฏฐิ ท่านสละ คันถะกิเลสเครื่องร้อยรัดอันเนื่องอยู่ในจิต สันดานได้แล้ว ย่อมไม่กระทำความหวังใน โลกไหนๆ พราหมณ์ผู้ล่วงแดนกิเลสได้ ไม่มี ความยึดถือวัตถุหรืออารมณ์อะไร เพราะ ได้รู้หรือเพราะได้เป็นเป็นผู้ไม่มีความยินดี ด้วยราคะ เป็นผู้ปราศจากราคะไม่กำหนัด แล้ว พราหมณ์นั้น ไม่มีความยึดถือวัตถุและ อารมณ์อะไร ๆ ว่า สิ่งนี้เป็นของยิ่งในโลกนี้ ฉะนี้แล. จบสุทธัฏฐกสูตรที่ ๔