พระไตรปิฎก

เลาะกันเสีย ผู้ฉลาดทั้งหลาย ย่อมไม่กล่าว ความบริสุทธิ์ด้วยการทะเลาะกันนั้น. บุคคลผู้เจ้าทิฏฐิปรารถนาพบบุคคล เจ้าทิฏฐิ ผู้เป็นปฏิปักษ์กัน ย่อมคำราม เปรียบเหมือนทหารผู้กล้าหาญ ซึ่งพระราชา ทรงเลี้ยงแล้วด้วยราชขาทนียาหาร ปรารถนา พบทหารผู้เป็นปฏิปักษ์กัน ย่อมคำราม ฉะนั้น. ดูก่อนท่านผู้องอาจ บุคคลเจ้าทิฏฐิ เป็นปฏิปักษ์ของท่านนั้น มีอยู่ ณ ที่ใด ท่าน จงไป ณ ทีนั้นเถิด กิเลสชาติเพื่อการรบนี้ ไม่มีในกาลก่อนเลย (กิเลสชาตินั้นเราผู้ ตถาคตละเสียแล้ว ณ ควงแห่งไม้โพธินั้นแล) สมณพราหมณ์เหล่าใดถือรั้นทิฏฐิ แล้ว ย่อมวิวาทกันและย่อมกล่าวว่า สิ่งนี้ เท่านั้นจริง ท่านผู้กระทำควานเป็นข้าศึกใน วาทะ (ถ้อยคำ) ที่เกิดขึ้น จงกล่าวทุ่มเถียง กะสมณพราหมณ์เหล่านั้นเถิด พราหมณ์ เหล่านั้นไม่มีในที่นี้เลย. ส่วนพระอรหันตขีณาสพทั้งหลาย กำจัดเสนา คือกิเลสให้พินาศแล้ว ไม่กระ