พระไตรปิฎก

การบูชาธรรมของตนของสมณพราหมณ์ เหล่านั้น ดียังเป็นไปอยู่อย่างนั้น หากว่า วาทะทั้งปวงจะพึงเป็นของแท้ไซร้ ความ บริสุทธิ์ของสมณพราหมณ์ผู้มีถ้อยคำต่าง ๆ กันเหล่านั้น ก็จะเป็นผลเฉพาะตน ๆ เท่านั้น. พระพุทธนิมิตตรัสถามว่า ญาณที่ผู้อื่นจะพึงนำไปไม่มีแก่ พราหมณ์ การวินิจฉัยในธรรม คือ ทิฏฐิ ทั้งหลายว่าข้อนี้แหละจริง ดังนี้แล้ว ยึดถือ ไว้ ไม่มีแก่พราหมณ์ เพราะเหตุนั้น พราหมณ์จึงล่วงความวิวาทเสียได้ พราหมณ์ นั้นย่อมไม่เห็นธรรมอื่น โดยความเป็นธรรม ประเสริฐเลย. พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสตอบว่า เดียรถีย์บางพวกกล่าวอยู่ว่า เรารู้ เราเห็น สิ่งที่เรารู้ เราเห็นนี้ เป็นอย่างนั้นแล ดังนี้ จึงเชื่อความบริสุทธิ์ด้วยทิฏฐิ ถ้าว่า เดียรถีย์ได้เห็นแล้วไซร้ ประโยชน์อะไรเล่า ด้วยความเห็นนั้นแก่ตน เพราะว่าเดียรถีย์ ทั้งหลาย ก้าวล่วงอริยมรรคเสียแล้วย่อม กล่าวความบริสุทธิ์ด้วยธรรมอย่างอื่น. พระพุทธนิมิตตรัสถามว่า