Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 47 หน้าที่ 917

เล่ม มมร. 47 หน้า 917 ข้อ 430
อุปสีวปัญหาที่ ๖ ว่าด้วยสิ่งหน่วงเหนี่ยว [๔๓๐] อุปสีวมาณพทูลถามปัญหาว่า ข้าแต่พระองค์ผู้ศากยะ ข้าพระองค์ เป็นผู้เดียว ไม่อาศัยธรรมหรือบุคคลอะไร แล้ว ไม่สามารถจะข้ามห้วงน้ำใหญ่คือกิเลส ได้ ข้าแต่พระองค์ผู้สมันตจักษุ ขอพระองค์ จงตรัสบอกที่หน่วงเหนี่ยว อันข้าพระองค์ พึงอาศัยข้ามห้วงน้ำคือกิเลสนี้ แก่ข้าพระ- องค์เถิด. พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสพยากรณ์ว่า ดูก่อนอุปสีวะ ท่านจงเป็นผู้มีสติ เพ่งอากิญ- จัญญายตนสมาบัติ อาศัยอารมณ์ว่า ไม่มี ดังนี้แล้ว ข้ามห้วงน้ำคือกิเลสเสียเถิด ท่าน จงการละกามทั้งหลายเสีย เป็นผู้เว้นจากความ สงสัย เห็นธรรมเป็นที่สิ้นไปแห่งตัณหาให้ แจ่มแจ้งทั้งกลางวันกลางคืนเถิด. อุ. ผู้ใดปราศจากความกำหนัดยินดี ในกามทั้งปวงละสมาบัติอื่นเสีย อาศัยอากิญ-
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka