พระไตรปิฎก

จัญญายตนสมาบัติ น้อมใจลงในสัญญา วิโมกข์ (คืออากิญจัญญายตนสมาบัติ ธรรม เปลื้องสัญญา) เป็นอย่างยิ่ง ผู้นั้นเป็นผู้ไม่ หวั่นไหว พึงตั้งอยู่ในอากิญจัญญายตน- พรหมโลกนั้นแลหรือ. พ. ดูก่อนอุปสีวะ ผู้ใดปราศจาก ความกำหนัดยินดีในกามทั้งปวง ละสมาบัติ อื่นเสีย อาศัยอากิญจัญญายตนสมาบัติ น้อม- ใจลงในสัญญาวิโมกข์เป็นอย่างยิ่ง ผู้นั้นเป็น ผู้ไม่หวั่นไหวพึงตั้งอยู่ในอากิญจัญญายตน- พรหมโลกนั้น. อุ. ข้าแต่พระองค์ผู้มีสมันตจักษุ ถ้า ผู้นั้นเป็นผู้ไม่หวั่นไหว พึงตั้งอยู่ในอากิญ- จัญญายตนพรหมโลกนั้นสิ้นปีแม้มากไซร้ ผู้นั้นพึงพ้นจากทุกข์ต่าง ๆ ในอากิญจัญ- ญายตนพรหมโลกนั้นแหละ พึงเป็นผู้เยือก- เย็น หรือว่าวิญญาณของผู้เช่นนั้น พึงเกิด เพื่อถือปฏิสนธิอีก. พ. ดูก่อนอุปสีวะ มุนีพ้นแล้วจาก นามกาย ย่อมถึงการตั้งอยู่ไม่ได้ ไม่ถึงการ นับ ฉันใด เปรียบเหมือนเปลวไฟ อัน กำลังลมพัดไปแล้ว ย่อมถึงการตั้งอยู่ไม่ได้ ไม่ถึงการนับ ฉันนั้น.