พระไตรปิฎก

ท่านพราหมณ์ อาตมาไม่ประมาท ทั้งกลางคืนกลางวัน เห็นอยู่ซึ่งพระพุทธเจ้า ผู้โคดมพระองค์นั้นด้วยใจ เหมือนเห็นด้วย จักษุ ฉะนั้น อาตมานมัสการอยู่ซึ่งพระ- พุทธเจ้าผู้โคดมพระองค์นั้นตลอดราตรี อาตมา มาสำคัญความไม่อยู่ปราศจาก พระพุทธเจ้าผู้โคดมพระองค์นั้น ด้วยความ ไม่ประมาทนั้น. ศรัทธา ปีติ มนะ และสติของอาตมา ย่อมน้อมไปในคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าผู้ โคดม พระพุทธเจ้าผู้โคดม ผู้มีพระปัญญา กว้างขวาง ประทับอยู่ยังทิศาภาคใด ๆ อาตมานั้นเป็นผู้นอบน้อมไปโดยทิศาภาค นั้น ๆ นั่นแล. ร่างกายของอาตมาผู้แก่แล้ว มีกำลัง และเรี่ยวแรงน้อยนั่นเอง ท่านพราหมณ์ อาตมาไปสู่พระพุทธเจ้าด้วยการไปแห่ง ความดำริเป็นนิตย์ เพราะว่าใจของอาตมา ประกอบแล้วด้วยพระพุทธเจ้านั้น. อาตมานอนอยู่บนเปือกตม คือกาม ดิ้นรนอยู่ (เพราะตัณหา) ลอยจากเกาะหนึ่ง