พระไตรปิฎก

ไปสู่เกาะหนึ่ง ครั้งนั้นอาตมาได้เห็นพระ- สัมพุทธเจ้า ผู้ทรงข้ามโอฆะได้แล้ว ไม่มี อาสวะ. (ในเวลาจบคาถานี้ พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงทรามความแก่กล้าแห่ง อินทรีย์ของพระปิงคิยะและพราหมณ์พาวรีแล้ว ประทับอยู่ ณ นครสาวัตถี นั้นเอง ทรงเปล่งพระรัศมีดุจทองไปแล้ว พระปิงคิยะกำลังนั่งพรรณนา พระพุทธคุณแก่พราหมณ์พาวรีอยู่. ได้เห็นพระรัศมีและคิดว่า นี้อะไร เหลียวแลไป ได้เห็นพระผู้มีพระภาคเจ้าประหนึ่งประทับอยู่เบื้องหน้าตน จึง บอกแก่พราหมณ์พาวรีว่า พระพุทธเจ้าเสด็จมาแล้ว พราหมณ์พาวรีได้ลุกจาก อาสนะประคองอัญชลียืนอยู่. แม้พระผู้มีพระภาคเจ้า เมื่อจะทรงแผ่พระรัศมี แสดงพระองค์แก่พราหมณ์พาวรี ทรงทราบธรรมเป็นที่สบายของพระปิงคิยะ และพราหมณ์พาวรีทั้งสองแล้ว เมื่อจะตรัสเรียกแต่พระปิงคิยะองค์เดียว จึง ได้ตรัสพระคาถานี้ว่า) ดูก่อนปิงคิยะ พระวักกลิ พระ- ภัทราวุธะ และพระอาฬวีโคดม เป็นผู้มี ศรัทธาน้อมลงแล้ว (ได้บรรลุอรหัตด้วย ศรัทธาธุระ) ฉันใด แม้ท่านก็จงปล่อย ศรัทธาลง ฉันนั้น ดูก่อนปิงคิยะ เมื่อท่าน น้อมลงด้วยศรัทธา ปรารภวิปัสสนา โดยนัย เป็นต้นว่า สังขารทั้งปวงไม่เที่ยง ก็จักถึง