Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 48 หน้าที่ 170

เล่ม มมร. 48 หน้า 170 ข้อ 20
หญิงขัดสน ยากไร้ อาศัยชายคาเรือนของคน อื่นอยู่ มีจิตเลื่อมใส ได้ถวายข้าวตังแก่อาตมภาพผู้ กำลังเที่ยวไปเพื่อบิณฑบาต ซึ่งมายืนหยุดนิ่งเฉพาะ หน้า ด้วยมือของตนเองนั้น ครั้นละจากอัตภาพมนุษย์ จุติจากมนุษยโลกนี้พ้นไปแล้ว เทวดาผู้มีฤทธิ์มาก ชื่อนิมมานรดีมีอยู่ นางผู้ถวายเพียงข้าวตังเป็นทานก็ ถึงความสุขอันเป็นทิพย์ บันเทิงใจอยู่ในชั้นนิมมาน- รดีนั้น. ท้าวสักกเทวราชกล่าวสรรเสริญทานนั้นว่า น่าอัศจรรย์จริงหนอ ทานอันหญิงยากไร้ตั้งไว้ดี แล้วในพระคุณเจ้ามหากัสสป ได้ทักษิณาสำเร็จผล แล้ว ด้วยไทยทานที่นำมาแก่ผู้อื่นหนอ. นางผู้งาม ทั่วสรรพางค์ สามีมองไม่จืด ได้รับอภิเษกเป็นเอก อัครมเหสีของพระเจ้าจักรพรรดิ ก็ยังไม่เท่าเสี้ยวที่ ๑๖ ของอาจามทานนี้ ทองคำร้อยนิกขะ ม้าตั้งร้อย ตัว รถเทียมม้าอัสดรร้อยคัน หญิงสาวผู้สวมกุณฑล- มณีแสนนาง ก็ยังไม่เท่าเสี้ยวที่ ๑๖ ของอาจามทาน นี้ พระยาช้างตระกูลเหมวตะ เป็นช้างร่างใหญ่ มี งางอน มีสายรัดทองคำ มีข่ายเครื่องประดับเป็น ทองร้อยเชือก ก็ยังไม่เท่าเสี้ยวที่ ๑๖ ของอาจามทาน นี้ ถึงแม้พระเจ้าจักรพรรดิ จะครองความเป็นเจ้า
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka