พระไตรปิฎก

ในบทเหล่านั้น บทว่า ปหูตถตกลฺยาณา เต เทเว ยนฺติ ความว่า สัตว์มีชีวิตทั้งหลายต้องทำความดีไว้มาก คือ มีบุญมาก จึงจะไป คือไปเกิด ในสวรรค์ชั้นนิมมานรดี. โยชนาแก้ว่า เธอจงบอกกล่าวการอุบัติของตน ในระหว่างเทพเจ้าเหล่านิมมานรดีทั้งหลายใด. บทว่า เกน วณฺเณน ได้แก่ เหตุอะไร. เอวศัพท์ในบทว่า กีทิเสเนว เป็นสมุจจยัตถะ (มีความรวม) ได้แก่ เช่นไร. ปาฐะว่า อยเมว วา หรือว่านี้แล. บทว่า สุพฺพเตน คือมีวัตรงาม. อธิบายว่า มีศีลบริสุทธิ์เป็นอย่างดี. บทว่า อฏฺเว ปิณฺฑปาตานิ นางสุภัททาเทพธิดากล่าวหมายถึง บิณฑบาตที่ถวายแก่ภิกษุ ๘ รูป. บทว่า อททํ แปลว่า ได้ถวายแล้ว. เมื่อนางสุภัททาเทพธิดา บอกอย่างนี้แล้ว นางภัททาเทพธิดา จึง ถามต่อไปว่า พี่ได้อังคาสภิกษุทั้งหลาย ผู้สำรวม ประพฤติ พรหมจรรย์ ด้วยข้าวและน้ำ ด้วยมือของตนเองมาก กว่าเธอ ครั้นถวายทานมากกว่าเธอแล้ว ก็ยังเกิด ในเหล่าเทพเจ้าต่ำกว่าเธอ ส่วนเธอได้ถวายเพียง เล็กน้อย ทำไมจึงได้รับผลวิเศษไพบูลย์เช่นนี้เล่า ดูก่อนเทพธิดา ฉันถามเธอแล้ว จงบอกว่านี่เป็นผล กรรมอะไร. ในบทเหล่านั้น บทว่า ตยา เป็นตติยาวิภัตติลงในอรรถปัญจมีวิภัตติ. นางสุภัททาได้บอกถึงกรรมที่ตนทำต่อไปว่า เมื่อชาติก่อน ฉันได้เห็นภิกษุผู้อบรมจิตใจ