พระไตรปิฎก

๑๒. รัชชุมาลาวิมาน ว่าด้วยรัชชุมาลาวิมาน พระมหาโมคคัลลานเถระถามเทพธิดาองค์หนึ่งว่า [๕๐] ดูก่อนเทพธิดา ท่านมีวรรณะงาม กรีดกรายมือและเท้าฟ้อนรำได้เหมาะเจาะ ในเมื่อ ดนตรีบรรเลงอยู่อย่างไพเราะ เมื่อท่านนั้นร่ายรำอยู่ เสียงทิพย์อันน่าฟังน่ารื่นรมย์ใจ ก็เปล่งออกจาก อวัยวะน้อยใหญ่ทั่วสรรพางค์ เมื่อท่านนั้นร่ายรำอยู่ กลิ่นทิพย์ที่มีกลิ่นอันหอมหวนน่ารื่นรมย์ใจ ก็ฟุ้งขจร ไปจากอวัยวะน้อยใหญ่ทั่วสรรพางค์ เครื่องประดับที่ มวยผมที่แกว่งไกวไปมาตามกาย ก็เปล่งเสียงกังวาน ให้ได้ยิน ปานประหนึ่งว่า ดนตรีเครื่อง ๕ เทริดที่ ถูกลมกระพือพัดอ่อนไหวไปมาตามสายลม ก็เปล่ง เสียงกังวานให้ได้ยิน ปานประหนึ่งว่า ดนตรีเครื่อง ๕ เช่นกัน พวงมาลัยประดับเศียรของท่านมีกลิ่นหอม น่ารื่นรมย์ใจ ก็ส่งกลิ่นหอมฟุ้งตลบไปทุกทิศ ดังหนึ่ง ต้นมัญชูสกะ (เห็นชื่อต้นไม้สวรรค์ ว่ามีกลิ่นหอม ยิ่งนัก) ท่านได้สูดดมกลิ่นหอมนั้น ทั้งได้เห็นรูป อันมิใช่ของมีอยู่ในมนุษย์ ดูก่อนเทวดา อาตมา ถามท่าน ขอท่านได้โปรดบอกว่า นี้เป็นผลของ กรรมอะไร.