พระไตรปิฎก

๖. ปัญจปุตตขาทิกเปติวัตถุ ว่าด้วยความหิวของนางเปรต พระสังฆเถระถามว่า :- [๙๑] ท่านเปลือยกาย มีผิวพรรณเลวทราม มี กลิ่นเหม็นเน่าฟุ้งไป หมู่แมลงวันพากันตอม เกลื่อนกล่น ท่านเป็นใครหนอมายืนอยู่ในที่นี้. หญิงเปรตนั้นตอบว่า :- ข้าแต่ท่านผู้เจริญ ดิฉันเป็นเปรต ถึงทุคติ เกิดในยมโลก เพราะทำกรรมอันลามกจึงต้อง จากโลกนี้ไปสู่เปตโลก เวลาเช้าคลอดบุตร ๕ คน เวลาเย็นอีก ๕ คน แล้วกินลูกเหล่านั้นหมด ถึง บุตร ๑๐ คนเหล่านั้นก็ยังไม่อาจบรรเทาความหิว ของดิฉัน หัวใจของดิฉันเร่าร้อนอยู่เป็นนิจเพราะ ความหิว ดิฉันไม่ได้ดื่มน้ำที่ควรดื่ม ขอท่านจงดู ดิฉันผู้ถึงความพินาศเช่นนี้เถิด. พระเถระถามว่า :- เมื่อก่อน ท่านได้ทำกรรมชั่วอะไรไว้ด้วย กาย วาจา ใจ หรือท่านกินเนื้อบุตรทั้งหลาย เพราะวิบากแห่งกรรมอะไร. หญิงเปรตนั้นตอบว่า :-