พระไตรปิฎก

๑๑. นาคเปตวัตถุ ว่าด้วยกรรมทำให้เป็นเทพและเป็นเปรต สามเณรถามว่า :- [๙๖] คนหนึ่งขี่ช้างเผือกไปข้างหน้า คนหนึ่ง ขี่รถเทียมด้วยแม่ม้าอัสดรไปท่านกลาง นางสาว น้อยขึ้นวอไปข้างหลัง เปล่งรัศมีสว่างไสวไปทั่ว ทั้ง ๑๐ ทิศ ส่วนท่านทั้งหลายมือถือฆ้อนเดิน ร้องไห้ มีหน้าชุ่มไปด้วยน้ำตา มีตัวเป็นแผลแตก พัง ท่านเกิดเป็นมนุษย์ได้ทำบาปอะไรไว้ ท่าน ทั้งหลายดื่มกินโลหิตของกันและกัน เพราะกรรม อะไร. เปรตทั้งสองได้ฟังสามเณรถามจึงตอบว่า :- ผู้ใดขี่ช้างเผือกชาติกุญชรมี ๔ เท้าไปข้าง หน้า คนนั้นเป็นบุตรหัวปีของข้าพเจ้าทั้งสอง เมื่อ เป็นมนุษย์เขาได้ถวายทานแก่สงฆ์ จึงได้รับความ สุขบันเทิงใจ ผู้ใดขี่รถเทียมด้วยแม่ม้าอัสดร ๔ ตัว แล่นเรียบไปท่ามกลาง ผู้นั้นเป็นบุตรคนกลาง ของข้าพเจ้าทั้งสอง เมื่อเขาเป็นมนุษย์เป็นคนไม่ ตระหนี่ เป็นทานบดีรุ่งโรจน์อยู่ นารีที่มีปัญญา ดวงตากลมงาม ดุจตาเนื้อ ขึ้นวอนข้างหลัง ผู้นั้น