พระไตรปิฎก

เป็นธิดาคนสุดท้ายของข้าพเจ้าทั้งสอง นางมี ความสุขเบิกบานใจ เพราะส่วนแห่งทานกึ่งส่วน เมื่อก่อนเขาทั้งสามมีจิตเลื่อมใส ได้ให้ทานแก่ สมณพราหมณ์ทั้งหลาย ส่วนข้าพเจ้าทั้งสองเป็น คนตระหนี่ บริภาษสมณพราหมณ์ทั้งหลาย เขา ทั้งสามนี้ถวายทานแล้ว บำรุงบำเรอด้วยกามคุณ อันเป็นทิพย์ ส่วนข้าพเจ้าทั้งสองซูบซีดอยู่ ดุจ ไม้อ้อที่เขาตัดทิ้ง ฉะนั้น. สามเณรถามว่า :- อะไรเป็นโภชนะของท่าน อะไรเป็นที่ นอนของท่าน และท่านมีบาปธรรมอย่างยิ่ง ยัง อัตภาพให้เป็นไปอย่างไร เมื่อโภคะเป็นอันมาก มีอยู่ไม่น้อย ท่านหน่ายสุข ได้รับแต่ทุกข์ในวันนี้. เปรตทั้งสองตอบว่า :- ข้าพเจ้าทั้งสองตีซึ่งกันและกัน แล้วกิน หนองและเลือดของกันและกัน ได้ดื่มหนองและ เลือดเป็นอันมาก ก็ยังไม่หายอยาก มีความหิว อยู่เป็นนิจ สัตว์ทั้งหลายไม่ให้ทาน ละไปแล้ว เกิดในยมโลก ย่อมร่ำไรอยู่ เหมือนข้าพเจ้าทั้ง สองฉะนั้น สัตว์เหล่าใด ได้ประสบโภคะต่าง ๆ แล้ว ไม่ใช้สอยเอง ทั้งไม่ทำบุญ สัตว์เหล่านั้น