พระไตรปิฎก

เมื่อก่อนกรุงพาราณสี มีกิตติคุณเลื่องลือ ไปไกล ข้าพระองค์เป็นคฤหบดี ผู้มั่งคั่งอยู่ใน กรุงพาราณสีนั้น แต่เป็นคนตระหนี่เหนียวแน่น ไม่เคยให้สิ่งของแก่ใคร ๆ มีใจข้องอยู่ในอามิส ได้ถึงวิสัยแห่งพญายม เพราะความเป็นผู้ทุศีล ข้าพระองค์ลำบากแล้ว เพราะความหิวเสียดแทง เพราะกรรมชั่วเหล่านั้น เพราะเหตุนั้น ข้าพระ- องค์ปรารถนาอามิส จึงได้มาหาหมู่ญาติ มนุษย์ แม้เหล่าอื่น มีปกติไม่ให้ทานและไม่เชื่อว่า ผล แห่งทานมีอยู่ในโลกหน้า มนุษย์แม้เหล่านั้นจัก เกิดเป็นเปรตเสวยทุกข์ใหญ่ เหมือนข้าพระองค์ ฉะนั้น ธิดาของข้าพระองค์ บ่นอยู่เนือง ๆ ว่า เราจักให้ทานอุทิศให้มารดา บิดา ลุง ป้า น้า อา ปู่ ย่า ตา ยาย พวกพราหมณ์กำลังบริโภค ทาน อันธิดาของข้าพระองค์ตบแต่งแล้ว ข้า- พระองค์จะไปยังเมือง อันธกวินทนคร เพื่อ บริโภคอาหาร. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ทูรฆุฏฺํ ได้แก่ เลื่องลือ ด้วย อำนาจกิตติคุณไปไกลทีเดียว, อธิบายว่า ขจรไป คือปรากฏในที่ ทุกสถาน. บทว่า อฑฺฒโก แปลว่า เป็นคนมั่งคั่ง คือมีสมบัติมาก. บทว่า ทีโน แปลว่า มีจิตตระหนี่ คือมีอัธยาศัยในการไม่ให้. ด้วย