พระไตรปิฎก

ย่อมกลับมาถึงผู้นั้นซึ่งเป็นคนพาลแน่แท้ เหมือน ธุลีละเอียดที่บุคคลซัดไปทวนลมฉะนั้น. เมื่อรุกขเทวดาได้ฟังดังนั้นแล้ว เกิดความโกรธต่อพราหมณ์ นั้น จึงกล่าวว่า :- ไม่เคยมีเทวดาหรือมนุษย์หรืออิสรชนคนใด จะมาข่มเหงเราได้โดยง่าย เราเป็นเทพเจ้าผู้มี มหิทธิฤทธิ์อย่างยอดเยี่ยม เป็นผู้ไปได้ไกลสม- บูรณ์ด้วยรัศมีและกำลัง. อังกุรพาณิชจึงถามรุกขเทวดานั้นว่า :- ฝ่ามือของท่านมีสีดังทองคำทั่วไป ทรงไว้ ซึ่งวัตถุที่บุคคลอื่นปรารถนาด้วยนิ้วทั้ง ๕ เป็น ที่ไหลออกแห่งวัตถุมีรสอร่อย วัตถุมีรสต่าง ๆ ย่อมไหลออกจากฝ่ามือของท่าน ข้าพเจ้าเข้าใจว่า ท่านเป็นท้าวสักกะ. รุกขเทวดาตอบว่า :- เราไม่ใช่เทพเจ้า ไม่ใช่คนธรรพ์ ไม่ใช่ ท้าวสักกปุรินททะ ดูก่อนอังกุระ ท่านจงทราบ ว่าเราเป็นเปรต จุติจากโรรุวนครมาอยู่ที่ต้นไทรนี้. อังกุรพาณิชถามว่า :- เมื่อก่อน ท่านอยู่ในโรรุวนคร ท่านมีปกติ อย่างไร มีความประพฤติอย่างไร ผลบุญสำเร็จที่