พระไตรปิฎก

อังกุรพาณิชถามว่า :- เพราะเหตุไร นิ้วมือของท่านจึงงอหงิก ปากของท่านจึงเบี้ยว และนัยน์ตาทะเล้นออก ท่านได้ทำบาปกรรมอะไรไว้. เปรตนั้นตอบว่า :- เราอันคฤหบดีตั้งไว้ในการให้ทาน ในโรง ทานของคฤหบดี ผู้มีอังคีรส ผู้มีศรัทธา เป็น ฆราวาส ผู้ครอบครองเรือน เห็นยาจกผู้มีความ ประสงค์ด้วยโภชนะ มาที่โรงทานนั้น ได้หลีก ไปทำการบุ้ยปากอยู่ ณ ที่ข้างหนึ่ง เพราะกรรม นั้น นิ้วของเราจึงงอหงิก ปากของเราจึงเบี้ยว นัยน์ตาทะเล้นออกมา เราได้ทำบาปกรรมนั้นไว้. อังกุรพาณิชถามว่า :- แน่ะบุรุษเลวทราม การที่ท่านมีปากเบี้ยว ตาทั้ง ๒ ทะเล้นเป็นการชอบแล้ว เพราะท่านได้ ทำการบุ้ยปากต่อทานของผู้อื่น ก็ไฉน อสัยห- เศรษฐีเมื่อจะให้ทาน จึงได้มอบข้าว น้ำ ของเคี้ยว ผ้า และเสนาสนะ ให้ผู้อื่นจัดแจง ก็เราไปจาก ที่นี้ถึงทวารกะนครแล้ว จักเริ่มให้ทานที่นำความ สุขมาให้แก่เราแน่แท้ เราจักให้ข้าว น้ำ ผ้า เสนา- สนะ บ่อน้ำ สระน้ำ และสะพานทั้งหลายในที่เดิน