พระไตรปิฎก

ลำบากให้เป็นทาน ก็อังกุรพาณิชกลับจากทะเล ทรายไปถึงทวารกะนครแล้ว ได้เริ่มให้ทานอัน นำความสุขมาให้ตน ได้ให้ข้าว น้ำ ผ้า เสนา- สนะ บ่อน้ำ สระน้ำ ด้วยจิตอันเลื่อมใส. ช่างกัลบก พ่อครัว ชาวมคธ พากันป่าว ร้องในเรือนของอังกุรพาณิชนั้น ทั้งในเวลาเย็น ทั้งในเวลาเช้าทุกเมื่อว่า ใครหิวจงมากินตาม ชอบใจ ใครกระหายจงมาดื่มตามชอบใจ ใคร จักนุ่งห่มผ้าจงนุ่งห่ม ใครต้องการพาหนะสำหรับ เทียมรถ จงเทียมพาหนะในคู่แอกนี้ ใคร ต้องการ ร่มจงเอาร่มไป ใครต้องการของหอม จงมาเอา ของหอมไป ใครต้องการดอกไม้จงมาเอาดอกไม้ ไป ใครต้องการรองเท้า จงมาเอารองเท้าไป มหาชนย่อมรู้เราว่า อังกุระนอนเป็นสุข ดูก่อน สินธุมาณพ เรานอนเป็นทุกข์ เพราะไม่ได้เห็น พวกยาจก มหาชนรู้เราว่า อังกุระนอนเป็นสุข ดูก่อนสินธุมาณพ เรานอนเป็นทุกข์ ในเมื่อ วณิพกมีน้อย. สินธุมาณพได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวคาถาความว่า :- ถ้าท้าวสักกะผู้เป็นใหญ่กว่าชาวดาวดึงส์ และเป็นใหญ่กว่าโลกทั้งปวง พึงให้พรท่าน ท่าน