Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 49 หน้าที่ 242

เล่ม มมร. 49 หน้า 242 ข้อ 106
เมื่อจะเลือก พึงเลือกเอาพรเช่นไร. อังกุรพาณิชกล่าวว่า :- ถ้าท้าวสักกะผู้เป็นใหญ่กว่าชาวดาวดึงส์ พึงให้พรแก่เรา เราจะพึงขอพรว่า เมื่อเราลุกขึ้น แต่เช้า ในเวลาพระอาทิตย์ขึ้น ขอภักษาหารอัน เป็นทิพย์ และพวกยาจกผู้มีศีลพึงปรากฏ เมื่อ เราให้อยู่ ไทยธรรมไม่พึงหมดสิ้นไป ครั้นเราให้ ทานนั้นแล้ว ไม่พึงเดือดร้อนในภายหลัง เมื่อ กำลังให้พึงยังจิตให้เลื่อมใส ข้าพเจ้าพึงเลือก เอาพรอย่างนี้กะท้าวสักกะ. โสณกบุรุษกล่าวเตือนอังกุรพาณิชว่า :- บุคคลไม่พึงให้ทรัพย์เครื่องปลื้มใจทั้ง หมด แก่บุคคลอื่น ควรให้ทานและควรรักษา ทรัพย์ไว้ เพราะว่าทรัพย์เท่านั้นประเสริฐกว่า ทาน สกุลทั้งหลายยอมตั้งอยู่ไม่ได้ เพราะการให้ ทานเกินประมาณไป บัณฑิตย่อมไม่สรรเสริญ การไม่ให้ทานและการให้เกินควร เพราะเหตุนั้น แล ทรัพย์เท่านั้นประเสริฐกว่าทาน บุคคลผู้เป็น ปราชญ์ สมบูรณ์ด้วยธรรม ควรประพฤติโดยพอ เหมาะ.
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka