พระไตรปิฎก

ฤกษ์ยามทั้งไม่ได้เรี่ยรายซึ่งข้าวเปลือกทั้งปวง พระผู้มีพระภาคเจ้าอันเทวดาและมนุษย์บูชาแล้ว มีพระปัญญากว้างขวาง ได้ทอดพระเนตรเห็น เด็กอันบุคคลนำมาทิ้งไว้ในป่าช้าในราตรี ผู้ถึง แล้วซึ่งความทุกข์อย่างยิ่งเช่นนี้ เหมือนก้อน แห่งเนยใสหวั่นไหวอยู่ มีความสงสัยว่ารอดหรือ ไม่รอดหนอ เหลืออยู่แต่สักว่าชีวิต ครั้นแล้วได้ พยากรณ์ว่า เด็กคนนี้จักเป็นผู้มีตระกูลสูง มี โภคสมบัติในพระนครนี้. พวกอุบาสกผู้ยืนอยู่ในที่ใกล้พระศาสดาทูลถามว่า :- อะไรเป็นวัตรเป็นพรหมจรรย์ของเขา นี้ เป็นวิบากแห่งวัตรหรือพรหมจรรย์ที่เขาประพฤติ แล้วเช่นไร เขาถึงความพินาศเช่นนี้แล้ว จักเสวย ความสำเร็จเช่นนั้นเพราะกรรมอะไร. พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงพยากรณ์ว่า:- เมื่อก่อน มหาชนทำการบูชาอย่างโอฬาร แก่ภิกษุสงฆ์มีพระพุทธเจ้าเป็นประธาน เด็กนั้น มิได้มีจิตเอื้อเฟื้อในการบูชา ได้กล่าววาจาหยาบ คายอันมิใช่ของสัตบุรุษ ภายหลังเด็กนั้นอันมารดา ตักเตือนให้กลับความวิตกอันลามกนั้นแล้ว กลับ ได้ปีติและความเลื่อมใส ได้บำรุงพระตถาคต