พระไตรปิฎก

๑๐. ธาตุวิวัณณเปตวัตถุ ว่าด้วยเปรตถูกรดน้ำแสบเฉือนเนื้อด้วยกรรมอะไร พระมหากัสสปเถระถามเปรตตนหนึ่งว่า :- [๑๒๐] ท่านยืนอยู่ในอากาศ มีกลิ่นเน่าเหม็น ฟุ้งไป และหมู่หนอนพากันบ่อนฟอนกินปากอัน มีกลิ่นเหม็นเน่าของท่าน เมื่อก่อนท่านทำกรรม อะไรไว้ เพราะการฟุ้งไปแห่งกลิ่นเหม็นนั้น นายนิรยบาลถือเอาศาตรามาเฉือนปากของท่าน เนือง ๆ รดท่านด้วยน้ำแสบแล้วเชือดเนื้อไป พลาง ท่านทำกรรมชั่วอะไรไว้ด้วยกาย วาจา ใจ เพราะวิบากแห่งกรรมอะไร ท่านจึงได้ประสบ ความทุกข์อย่างนี้. เปรตนั้นตอบว่า :- ข้าแต่ท่านผู้นิรทุกข์ เมื่อก่อน กระผมเป็น อิสรชนอยู่ที่กรุงราชคฤห์อันน่ารื่นรมย์ มีภูเขา ล้อมรอบ (บัญจคีรีนคร) เป็นผู้มั่งคั่งด้วยทรัพย์ และข้าวเปลือกมากมาย แต่กระผมได้ห้ามปราม ภรรยา ธิดา และลูกสะใภ้ของกระผม ซึ่งพากัน นำพวงมาลา ดอกอุบลและเครื่องลูบไล้อันหาค่า มิได้ ไปสู่สถูปเพื่อบูชา บาปนั้นกระผมได้ทำไว้