พระไตรปิฎก

เปรตนั้นกราลทูลว่า :- ที่กลางเมืองเวสาลีนั้น มีหลุมที่หนทาง ลื่น ข้าพระองค์มีจิตเลื่อมใส เอาศีรษะโคศีรษะ หนึ่งวางทอดที่หลุมให้เป็นสะพาน ข้าพระองค์ และบุคคลอื่นเหยียบบนศีรษะใดนั้นเดินไปได้ สะดวก ม้านี้เป็นม้าน่าอัศจรรย์ น่าดูน่าชม นี้เป็น ผลแห่งกรรมนั้น. พระเจ้าอัมพสักขระตรัสถามว่า :- ท่านมีรัศมีสว่างไสวไปทั่วทุกทิศ และมี กลิ่นหอมฟุ้งไป ท่านได้สำเร็จฤทธิ์แห่งเทวดา เป็นผู้มีอานุภาพมาก แต่ท่านเปลือยกาย นี้เป็น ผลแห่งกรรมอะไร. เปรตนั้นกราบทูลว่า :- เมื่อก่อน ข้าพระองค์เป็นคนไม่มักโกรธ แต่มีใจเลื่อมใสเป็นนิตย์ พูดกับคนทั้งหลายด้วย วา อ่อนหวาน ข้าพระองค์มีรัศมีทิพย์สว่างไสว อยู่เนืองนิตย์ นี้เป็นผลแห่งกรรมนั้น ข้าพระองค์ เห็นยศและชื่อเสียงของบุคคลผู้ตั้งอยู่ในธรรม มีจิตเลื่อมใสกล่าวสรรเสริญ ข้าพระองค์มีกลิ่น ทิพย์หอมฟุ้งไปเนืองนิตย์ นี้เป็นผลแห่งกรรมนั้น เมื่อพวกสหายของข้าพระองค์อาบน้ำที่ท่าน้ำ ข้า-