พระไตรปิฎก

พระทัย ตรัสกะนายสารถีว่า พวกเราเดินทางผิด เสียแล้ว เป็นทางน่ากลัวขนพองสยองเกล้า เพราะทางปรากฏเฉพาะข้างหน้า แต่ข้างหลังไม่ ปรากฏ พวกเราเดินทางผิด พวกเราเห็นจะเดิน มาใกล้สำนักพวกอมนุษย์ กลิ่นอมนุษย์ย่อมฟุ้ง ไป เราได้ยินเสียงอันน่าสะพึงกลัว แล้วเสด็จ ขึ้นสู่คอช้าง ทอดพระเนตรไปในทิศทั้ง ๔ ได้ ทรงเห็นต้นไทรต้นหนึ่ง มีร่มเงาชิดสนิทดี เขียว ชอุ่มดุจสีเมฆ มีสีและสัณฐานคล้ายเมฆ จึงรับสั่ง กะนายสารถีว่า ป่าใหญ่เขียวชอุ่มดุจสีเมฆ มีสี และสัณฐานคล้ายเมฆปรากฏอยู่นั่นใช่ไหม. นายสารถีกราบทูลว่า :- ข้าแต่พระมหาราชา นั่นเป็นต้นไทร มี ร่มเงาชิดสนิทดี เขียวชอุ่ม มีสีและสัณฐาน คล้ายเมฆ. พระเจ้าสุรัฏฐ์เสด็จเข้าไปจนถึงต้นไทร ใหญ่ที่ปรากฏอยู่ แล้วเสด็จลงจากคอช้าง เสด็จ เข้าไปสู่ต้นไทร ประทับนั่งที่โคนต้น พร้อมด้วย หมู่อำมาตย์ราชบริพาร ได้ทอดพระเนตรเห็น ขันน้ำมีน้ำเต็ม และขนมอันหวานอร่อย บุรุษ มีเพศดังเทวดา ประดับด้วยสรรพาภรณ์ เข้าไป