พระไตรปิฎก

อมนุษย์ กลิ่นอมนุษย์ฟุ้งไป ข้าพระองค์ได้ยิน เสียงอันพิลึกน่าสะพึงกลัว พระเจ้าสุรัฐ ทรง สะดุ้งพระหทัย ตรัสกะนายสารถีว่า พวกเรา เดินทางผิดเสียแล้ว เป็นทางน่ากลัว ขนพอง สยองเกล้า เพราะทางปรากฏเฉพาะหน้า แต่ ข้างหลังไม่ปรากฏ พวกเราเดินทางผิด พวกเรา เห็นจะเดินมาใกล้สำนักพวกอมนุษย์ กลิ่น อมนุษย์ย่อมฟุ้งไป เราได้ยินเสียงน่าสะพึงกลัว แล้วเสด็จขึ้นสู่คอช้าง ทอดพระเนตรไปในทิศ ทั้ง ๔ ได้ทรงเห็นต้นไทรต้นหนึ่ง มีร่มเงาชิด สนิทดี เขียวชะอุ่มดุจสีเมฆ มีสีและสัณฐาน คล้ายเมฆ จึงรับสั่งกะนายสารถีว่า ป่าใหญ่เขียว ชะอุ่มดุจสีเมฆ มีสีและสัณฐานคล้ายเมฆปรากฏ อยู่นั่นใช่ไหม ? นายสารถีกราบทูลว่า :- ข้าแต่มหาราช นั่นเป็นต้นไทร มีร่มเงา ชิดสนิทดี เขียวชะอุ่ม มีสีและสัณฐานคล้ายเมฆ พระเจ้าสุรัฐ เสด็จเข้าไปจนถึงต้นไทรใหญ่ที่ ปรากฏอยู่แล้ว เสด็จลงจากคอช้าง เข้าไป ต้นไทร ประทับนั่งที่โคนต้น พร้อมด้วยหมู่ อำมาตย์ราชบริพาร ได้ทอดพระเนตรเห็นขันน้ำ