พระไตรปิฎก

เรานั่งอยู่ในโรงอันกว้างใหญ่ ได้เห็นพระผู้มี พระภาคเจ้า ทรงพระนามว่า ปทุมุตตระ ผู้เป็นนายก ของโลก ผู้มีอาสวะสิ้นแล้ว ผู้บรรลุพลธรรม แวดล้อม ด้วยภิกษุสงฆ์. ภิกษุสงฆ์ประมาณหนึ่งแสน ผู้บรรลุ วิชชา ๓ ได้อภิญญา ๖ มีฤทธิ์มาก แวดล้อมพระ- พุทธเจ้า ใครเล่าเห็นแล้วจะไม่เลื่อมใส ในมนุษยโลก พร้อมทั้งเทวโลก ไม่มีอะไรเปรียบ ในพระญาณของ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์ใด ใครได้เห็นพระ สัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้น ผู้มีพระญาณไม่สิ้นสุด แล้ว จะไม่เลื่อมใสเล่า ชนทั้งหลายไม่สามารถเพื่อ กำจัดพระสัมพุทธเจ้าพระองค์ใด ผู้ทรงแสดง ธรรมกาย และผู้เป็นบ่อเกิดแห่งพระรัตนตรัยอย่าง เดียวได้ ใครเล่าเห็นพระสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้นแล้ว จะไม่เลื่อมใส พราหมณ์นามว่า นารทะ ผู้มีใจภักดี ชมเชยพระสัมพุทธเจ้า พระนามว่า ปทุมุตตระ ผู้ไม่ พ่ายแพ้ ด้วยคาถาทั้ง ๓ เหล่านี้ ด้วยจิตที่เลื่อมใส และด้วยการกล่าวชมเชยพระสัมพุทธเจ้านั้น เราไม่ เข้าถึงทุคติตลอดแสนกัป ในกัปที่ ๓,๐๐๐ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิจอมกษัตริย์ พระนามว่า สุมิตตะ สมบูรณ์ด้วยแก้ว ๗ ประการ มีพลมาก. เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ฯ ล ฯ คำสอนของพระพุทธเจ้า เรากระทำสำเร็จแล้ว ดังนี้.