พระไตรปิฎก

บทว่า ถูณิกา จ วิทาลิตา ความว่า และบัดนี้เราทำลายช่อฟ้า กล่าวคือ อวิชชา แห่งเรือนคืออัตภาพ อันท่านพึงกระทำเสียแล้ว. บทว่า วิมริยาทิกตํ จิตฺตํ ความว่า จิตของเราอันเรากระทำให้มี ที่สุดไปปราศแล้ว คือให้ถึงความไม่ต้องเกิดต่อไปเป็นธรรมดา อธิบายว่า เพราะเหตุนั้นแล จิตของเราจักดับอยู่ในภพนี้เอง คือจักถูกกำจัดเสียในภพ นี้แหละ ได้แก่จักดับไปด้วยการดับแห่งจิตดวงสุดท้าย. จบอรรถกถาสีวกเถรคาถา ๓. อุปวาณเถรคาถา ว่าด้วยคาถาของพระอุปวาณเถระ [๒๙๐] ได้ยินว่า พระอุปวาณเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้ อย่างนี้ว่า ดูก่อนพราหมณ์ พระผู้มีพระภาคเจ้า ผู้เป็น พระอรหันต์ ผู้เสด็จไปดีแล้วในโลก เป็นมุนี ถูกลม เบียดเบียนแล้ว ถ้าท่านมีน้ำร้อนขอจงถวายแด่พระ- ผู้มีพระภาคเจ้า ผู้เป็นมุนีเถิด พระผู้มีพระภาคเจ้า พระองค์นั้น เป็นผู้อันบุคคลบูชาแล้ว กว่าเทวดาและ พรหมทั้งหลาย แม้บุคคลควรบูชา อันบุคคลสักการะ แล้ว กว่าพระเจ้าพิมพิสาร และพระเจ้าโกศล ผู้อัน บุคคลพึงสักการะ อันบุคคลนอบน้อมแล้ว กว่าเหล่า พระขีณาสพที่บุคคลควรนอบน้อม เราปรารถนาจะนำ น้ำร้อนไปถวายพระองค์.