พระไตรปิฎก

ความเป็นพาล ส่วนนักปราชญ์อันผัสสะถูกต้อง ย่อม ไม่หวั่นไหว เพราะฉะนั้นแล ปัญญาจึงจัดว่าประเสริฐ กว่าทรัพย์ เพราะปัญญาเป็นเหตุให้บรรลุนิพพาน แต่ คนพาลไม่ปรารถนาจะบรรลุ พากันทำกรรมชั่วต่าง ๆ อยู่ ในภพน้อยภพใหญ่ เพราะความหลง. ผู้ใดทำกรรมชั่ว แล้ว ผู้นั้นจะต้องเวียนว่ายตายเกิดอยู่ในวัฏสงสารร่ำไป บุคคลผู้มีปัญญาน้อย เมื่อมาเชื่อต่อการทำของบุคคลผู้ทำ กรรมชั่วนั้น ก็จะต้องเวียนว่ายตายเกิดอยู่ร่ำไปเหมือน กัน. โจรผู้มีธรรมอันชั่งช้า ถูกเขาจับได้พร้อมของกลาง ย่อมเดือดร้อนเพราะกรรมของตนอันใด หมู่สัตว์ผู้มีธรรม อันชั่วช้า ละไปแล้ว ย่อมเดือนร้อนในปรโลกเพราะ กรรมของตนฉันนั้น. กามทั้งหลายงามวิจิตร มีรสอร่อยน่ารื่นรมย์ใจ ย่อม ย่ำยีจิตด้วยรูปแปลกๆ. ดูก่อนมหาบพิตร เพราะอาตมภาพ ได้เห็นโทษในกามคุณทั้งหลาย จึงออกบวช สัตว์ ทั้งหลายทั้งหนุ่มทั้งแก่ ย่อมตกไปเพราะร่างหายแตก เหมือนผลไม้หล่นฉะนั้น. ดูก่อนมหาบพิตร อาตมภาพเห็นความไม่เที่ยงไม้ ข้อนี้ จึงออกบวช. ความเป็นสมณะอันไม่ผิดนั่นและประ- เสริฐ อาตมภาพออกบวชด้วยศรัทธา เข้าถึงการปฏิบัติ ชอบในศาสนาของพระชินเจ้า บรรพชาของอาตมภาพ ไม่มีโทษ อาตมภาพไม่เป็นหนี้บริโภคโภชนะ อาตมภาพ เห็นกามทั้งหลายโดยเป็นของอันไฟติดทั่งแล้ว เห็นทอง