Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 54 หน้าที่ 193

เล่ม มมร. 54 หน้า 193 ข้อ 448
เดียว หมายจะไปกรุงสาวัตถี แต่นั้น สามีก็ตามมา ทันข้าพเจ้าในระหว่างทาง. ครั้งนั้น ลมกัมมัชวาตเกิดขึ้นแก่ข้าพเจ้าอย่าง ทารุณยิ่ง เมฆฝนขนาดใหญ่ก็เกิดขึ้นในเวลาที่ข้าพเจ้า คลอดบุตร ขณะนั้น สามีไปหาทัพสัมภาระเพื่อ กำบังฝน แต่ก็ถูกงูกัดตาย. ครั้งนั้น เพราะทุกข์ที่คลอดบุตร ข้าพเจ้าก็เป็น คนอนาถายากไร้ เห็นแม่น้ำเล็ก ๆ น้ำเต็มเปี่ยม ก็เดิน ไปแม่น้ำตรงที่ตื้นเขิน พาลูกอ่อนข้ามน้ำ อีกคนหนึ่ง เอาไว้ฝั่งโน้น ให้ลูกอ่อนดื่มนม เพื่อข้ามไปอีกฝั่ง หนึ่ง เหยี่ยวโฉบเฉี่ยวลูกอ่อนที่ร้องจ้าไป ลูกอีกคน หนึ่งกระแสน้ำพัดไป ข้าพเจ้านั้นเปี่ยมด้วยความเศร้า โศก. ข้าพเจ้ากลับไปกรุงสาวัตถี ได้ยินข่าวว่าบิดา มารดาพี่ชายตายเสียแล้ว ครั้งนั้น ข้าพเจ้าถูกความ เศร้าโศกบีบคั้น เต็มเปี่ยมด้วยความเศร้าโศกใหญ่หลวง. บุตรทั้งสองก็ตาย สามีของข้าพเจ้าก็ตายเสียที่ หนทาง บิดามารดาและพี่ชายก็ถูกเผาบนเชิงตะกอน เดียวกัน. ครั้งนั้น ข้าพเจ้าผอมเหลือง ไม่มีที่พึ่ง มีใจห่อ เหี่ยว เดินซมซานไปพบพระผู้ทรงฝึกชนที่ควรฝึก พระศาสดาได้ตรัสกะข้าพเจ้าว่า อย่าเศร้าโศกถึงบุตร
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka