Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 54 หน้าที่ 248

เล่ม มมร. 54 หน้า 248 ข้อ 456
ลูกเอ๋ย อย่าได้เศร้าโศกถึงเราเลย พระโกณฑัญญะ พระอานนท์และพระนันทะเป็นต้นก็ยังอยู่ พระราหุล พุทธชิโนรสก็ยังอยู่ พระสงฆ์ก็อยู่ร่วมกันเป็นสุข พวก เดียรถีย์ก็หายโง่ หายตระด้างแล้ว. ลูกเอ๋ย ยศของพระผู้เป็นวงศ์ของพระเจ้าโอก- กากราช ถูกย่องว่า ย้ำยีผู้เป็นมาร กาลเวลาสำหรับ การนิพพาน เป็นสมบัติของเรามิใช่หรือ. ลูกเอ๋ย ความปรารถนาอันใดของเรา มีมาเป็น เวลาช้านาน ความปรารถนาอันนั้น ก็สำเร็จแก่เรา ในวันนี้ เวลานี้เป็นเวลาที่จะลั่นกลองอานันทเภรี [ตี กลองแสดงความยินดี] น้ำตาของท่านทั้งหลายจะมี ประโยชน์อะไรเล่า ถ้าท่านทั้งหลายจะมีความเอ็นดู ทั้งมีความกตัญญูในเราไซร้ ขอให้ท่านทุกคน จงทำ ความเพียรมั่น เพื่อความดำรงอยู่แห่งพระสัทธรรมเถิด พระสัมพุทธเจ้าอันเราทูลอ้อนวอน จึงได้ประทาน บรรพชาแก่สตรีทั้งหลาย เพราะฉะนั้นเราร่าเริง ฉัน ใด ท่านทั้งหลายจึงเจริญรอยตามซึ่งความร่าเริงนั้น ฉันนั้นเถิด ครั้นพระเถรีพร่ำสอนอุบาสิกาเหล่านี้แล้ว เสด็จนำหน้า ภิกษุณีทั้งหลาย เข้าไปเฝ้าพระพุทธเจ้า ถวายบังคมแล้ว ได้กราบทูลดังนี้ว่า ข้าแต่พระสุคต หม่อมฉันเป็นพระมารดาของพระองค์ ข้าแต่พระธีร- เจ้า พระองค์เป็นพระบิดาของหม่อมฉัน ข้าแต่พระ
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka