Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 54 หน้าที่ 420

เล่ม มมร. 54 หน้า 420 ข้อ 471
เพราะเหตุที่แต่ก่อน ข้าพเจ้ายังสาว นุ่งห่มผ้า อันสะอาด ได้ฟังธรรม ข้าพเจ้านั้นไม่ประมาท ก็ได้ตรัสรู้สัจธรรม. ฉะนั้น ข้าพเจ้าจึงไม่ยินดีอย่างยิ่งในกามทั้งปวง เห็นภัยในสักกายะ [ปัญจขันธ์] กระหยิ่มเฉพาะ เนกขัมมะ [การบวช] เท่านั้น. ข้าพเจ้าละหมู่ญาติ ทาสและกรรมกร บ้าน และไร่นา ความมั่งคั่ง และรมณียะสิ่งที่น่ารื่นรมย์ ที่ เขาบันเทิงกันนัก. ข้าพเจ้าละสมบัติมิใช่น้อย ออกบวชด้วย ศรัทธาอย่างนี้ ในพระสัทธรรมที่พระพุทธเจ้าประกาศ ดีแล้ว. ข้อที่ละทิ้งเงินทองเสียแล้วกลับมายึดเงินทองนั้น ไว้อีก ไม่สมควรแก่ข้าพเจ้า เพราะข้าพเจ้า ปรารถนาแต่ความไม่กังวลห่วงใย ผู้ใดละทิ้งเงินทอง แล้วกลับมายืดเงินทองนั้นไว้อีก ผู้นั้นจะโงหัวขึ้นได้ อย่างไร ในระหว่างบัณฑิตทั้งหลาย เงินและทองไม่มี เพื่อสันติความสงบสำหรับผู้นั้น เงินทองนั้นก็ไม่สม- ควรแก่สมณเงินทองนั้นก็มิใช่อริยทรัพย์. อนึ่งเงินทองนี้ ทำให้เกิดความโลภ ความมัวเมา ความลุ่มหลง ความติดดังเครื่องผูก มีภัย มีความ คับแค้นมาก เงินทองนั้น ไม่ตั้งอยู่ยั่งยืนเลย.
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka