Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 54 หน้าที่ 485

เล่ม มมร. 54 หน้า 485 ข้อ 474
กายอันเน่าเหมือนหนอน ไม่สะอาดกลิ่นเหม็น คลุ้งไป น่าสะพรึงกลัว ดุจถุงหนึ่งบรรจุซากศพ เป็น ด้วยของไม่สะอาด ไหลออกอยู่เป็นนิตย์ อันคนเขลา ยึดถืออยู่. ลูกรู้จักซากศพนั้นเป็นเหมือนอะไร เป็นเหมือน ของปฏิกูล ฉาบด้วยเนื้อและเลือดเป็นที่อยู่ของลูก หลานหนอน เป็นอาหารของแร้งกา ทำไม ทูล- กระหม่อมจึงพระราชทานกเฬวรากซากศพ แก่พระ ราชาพระองค์นั้นเล่าเพคะ. ไม่ช้าร่างกายที่ปราศจากวิญญาณ อันหมู่ญาติผู้ เกลียดทอดทิ้งไปเหมือนท่อนไม้ เขาก็พากันนำไปป่าช้า. บิดามารดาของตนยังเกลียด ครั้นเอาซากศพ นั้นไปทิ้งให้เป็นอาหารสัตว์อื่นในป่าช้าแล้ว กลับมาก็ ต้องอาบน้ำดำเกล้า จะป่วยกล่าวไปไยถึงหมู่ชนทั่ว ๆ ไปเล่า. หมู่ชนยึดถืออยู่ในซากศพที่ไม่มีแก่นสาร เป็น ร่างของกระดูกและเอ็น เป็นกายอันเน่า เต็มไปด้วย น้ำลาย น้ำตา และอุจจาระ. ผู้ใดพึงชำแหละร่างกายนั้นเอาข้างในมาไว้ข้าง- นอก ก็จะทนกลิ่นเหม็นของร่างกายนั้น ไม่ได้ แม้แต่ มารดาของตนก็ยังเกลียด. บัณฑิตทั้งหลาย เลือกเฟ้นโดยอุบายอันแยบคาย ว่า ขันธ์ ธาตุ อายตนะ อันปัจจัยปรุงแต่งแล้ว เป็น
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka