พระไตรปิฎก

๗. ตินทุกชาดก ว่าด้วยอุบาย [๒๐๓] มนุษย์ทั้งหลายมีมือถือแล่งธนู ถือดาบ อันคมแล้ว พากันมาแวดล้อมพวกเราได้โดยรอบ ด้วยอุบายอย่างไรพวกเราจึงจะรอดพ้นไปได้. [๒๐๔] ประโยชน์อย่างใดอย่างหนึ่ง จะพึงเกิดมี แก่มนุษย์ทั้งหลายผู้มีกิจมากเป็นแน่ ยังมีเวลา พอที่จะเก็บเอาผลไม้มากินได้ ท่านทั้งหลาย จง พากันกินผลมะพลับเถิด. จบ ตินทุกชาดกที่ ๗ อรรถกถาตินทุกชาดกที่ ๗ พระศาสดาเมื่อประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวันทรงปรารภ พระปัญญาบารมี ตรัสพระธรรมเทศนานี้ มีคำเริ่มต้นว่า ธนุหตฺถกลาเปหิ ดังนี้. ความพิสดารมีอยู่ว่า พระศาสดาครั้นทรงสดับวาจา พรรณาพระคุณแห่งปัญญาของพระองค์เหมือนในมหาโพธิชาดก และอุมมังคชาดกแล้ว จึงตรัสว่า ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ตถาคต มีปัญญามิใช่ในบัดนี้เท่านั้น แม้เมื่อก่อนก็มีปัญญาและฉลาด ในอุบายเหมือนกัน แล้วทรงนำเรื่องในอดีตมาตรัสเล่า