พระไตรปิฎก

ยศอันยิ่งใหญ่อันมีในกาลก่อน หม่อมฉัน จึงไม่ละฉวีวรรณและกำลังกาย อันมีอยู่แต่ เก่าก่อน. ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นจอมแห่งปวงชน สัตบุรุษทั้งหลายบรรเทาความสุขด้วยความ ทุกข์ หรือบรรเทาความทุกข์อันยากที่จะ อดทนได้นั้นด้วยความสุข เพราะเป็นผู้มีจิต เยือกเย็นยิ่งนักในสุขและทุกข์ ทั้งสองจึง เป็นผู้มีจิตเที่ยงตรงดังตราชู ทั้งในความสุข และความทุกข์. ในบรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ขนฺติ ได้แก่ อธิวาสนขันติ. บทว่า ตโป ได้แก่ การประพฤติตบะ. บทว่า สมฺปฏฺิตา ได้แก่ ปรารถนาแล้ว คือปรารถนาเฉพาะแล้ว. พระเจ้าพาราณสีตรัสเรียก พระราชาโจรนั้นโดยพระนามว่า ทุพภิเสน. บทว่า ตนฺทานิ ลทฺธาน ความว่า บัดนี้ เราได้ความปรารถนานั้นแล้ว. บทว่า ชเห ความว่า เพราะเหตุไรเราจะละ. ท่านแสดงความว่า เพราะบุคคลผู้มีความทุกข์ หรือโทมนัสก็ตาม จะต้องละทุกข์หรือโทมนัสนั้น. พระเจ้าพาราณสี เมื่อจะแสงสมบัติของพระองค์ ตามที่ทรงได้ฟังตามกันมาจึงตรัสว่า ทราบมาว่า กิจที่ควรทำทุกอย่างหม่อมฉันทำให้สำเร็จแล้ว. ท่านกล่าว