พระไตรปิฎก

รุกขเทวดาได้ฟังดังนั้น มีความเลื่อมใสพราหมณ์ จึงปลอบ. โยนพราหมณ์นั้นให้เบาใจว่า พราหมณ์ เราเป็นเทวดาผู้สิงอยู่ที่ ต้นไม้นี้ ท่านอย่ากลัวไปเลยเราจะให้ทรัพย์แก่ท่าน แล้วยืนในอากาศ ที่ประตูวิมานของตน ด้วยเทวานุภาพอันยิ่งใหญ่ ได้กล่าวคาถา ๒ คาถานอกนี้ว่า :- ดูก่อนพราหมณ์ เรานั้นมาเพ่งถึงความ กตัญญู จักทำการทดแทนคุณท่านตาม สมควรแก่อานุภาพ การที่ท่านดิ้นรนมายัง สำนักของสัตบุรุษทั้งหลาย จะพึงเปล่า ประโยชน์ได้อย่างไรเล่า. ไม้เลียบต้นใด อยู่เบื้องหน้าต้นมะ- พลับเขาล้อมไว้ มหาชนเคยบูชายัญกันมา แต่ก่อน เป็นต้นไม้ใหญ่ ขุมทรัพย์เขาฝังไว้ ที่โคนต้นไม้เลียบนั้นแล ไม่มีเจ้าของ ท่าน จงไปขุดเอาทรัพย์นั้นเถิด. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ยถามุภาวํ ได้แก่ ตามสามารถ คือ ตามกำลัง. บทว่า ภตญฺญุตํ ความว่า รู้คุณที่ท่านทำไว้แก่เรา ชื่อว่าเพ่งถึงความกตัญญูซึ่งมีอยู่ในตนนั้น. บทว่า อาคมฺม แปลว่า มาแล้ว บทว่า สตํ สกาเส ได้แก่ ในสำนักของสัตตบุรุษทั้งหลาย. บทว่า โมฆา แปลว่า เปล่า. บทว่า ปริยนฺทิตานิ ความว่า