พระไตรปิฎก

ความสงสัยของเรากะดาบสนี้ เมื่อท่านรู้จักได้บอกเรา เมื่อจะถาม ดาบสนั้น จึงกล่าวคาถาที่ ๑ ว่า :- ข้าพเจ้าเป็นอยู่สบายดีหนอ และได้ บริโภคอาหารตามชอบใจ แต่ว่าข้าพเจ้าตั้งอยู่ ในระหว่างอันตรายแท้ ข้าแต่พระคุณเจ้า ผู้เจริญ คติของข้าพเจ้าเป็นอย่างไรหนอ. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า สุสุขํ วต ความว่า ข้าแต่ท่าน ผู้เจริญ ข้าพเจ้าอาศัยนายพรานนกผู้นี้เป็นอยู่สบายดี. บทว่า ลภามิ เจว ความว่า ข้าพเจ้าย่อมได้แม้เพื่อจะบริโภคของควรเคี้ยว ควร บริโภคตามความชอบใจ. บทว่า ปริปนฺเถว ติฏฺามิ ความว่า ก็แต่ว่า ญาติทั้งหลายของข้าพเจ้า ผู้พากันมาแล้ว ๆ ด้วยเสียงของ ข้าพเจ้า ย่อมฉิบหายไปเพราะอันตรายใด ข้าพเจ้าตั้งอยู่ในอันตราย นั้น. ด้วยบทว่า กา นุ ภนฺเต นี้ นกกระทำถามว่า ท่านผู้เจริญ คติของข้าพเจ้าเป็นอย่างไรหนอ คือว่า ความสำเร็จผลอะไรจักมีแก่ ข้าพเจ้า. พระโพธิสัตว์เมื่อจะแก้ปัญหาของนกกระทานั้น จึงกล่าวคาถา ที่ ๒ ว่า :- ดูก่อนปักษี ถ้าใจของท่านไม่น้อมไป เพื่อกรรมอันเป็นบาป บาปย่อมไม่แปด