พระไตรปิฎก

เปื้อนท่านผู้บริสุทธิ์ ผู้ไม่ขวนขวายกระทำ บาปกรรม. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ปาปสฺส กมฺมุโน ความว่า ถ้าใจของท่านไม่น้อมไปเพื่อประโยชน์แก่บาปกรรม คือไม่โน้มน้อม เงื่อมไปในการกระทำบาป. บทว่า อปาวฏสฺส ความว่า เมื่อเป็น เช่นนั้น บาปย่อมไม่แปดเปื้อน คือไม่ติดท่านผู้ไม่ขวนขวาย คือ ไม่ถึงการขวนขวายเพื่อต้องการทำบาปกรรม เป็นผู้บริสุทธิ์ทีเดียว. นกกระทำได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวคาถาที่ ๓ ว่า :- นกกระทาเป็นอันมากพากันมาด้วย คิดว่าญาติของเราจับอยู่ นายพรานนกได้ กระทำกรรม คือปาณาติบาต เพราะอาศัย ข้าพเจ้า ใจของข้าพเจ้ารังเกียจอยู่ในเรื่องนั้น. คำที่เป็นคาถานั้น มีอธิบายว่า ท่านผู้เจริญ ถ้าข้าพเจ้าไม่ ทำเสียง นกกระทานี้จะไม่มา แต่เมื่อข้าพเจ้ากระทำเสียง นกกระทำ จำนวนมากนี้มา ด้วยคิดว่า ญาติของพวกเราจับอยู่ นายพรานจับ นกกระทำตัวที่มานั้นฆ่าอยู่ ชื่อว่าย่อมถูกต้อง คือได้ประสบกรรมคือ ปาณาติบาตนี้ เพราะอาศัยข้าพเจ้า เพราะฉะนั้น ใจของข้าพเจ้าจึง รังเกียจคือถึงความรังเกียจอย่างนี้ว่า นายพรานกระทำบาป เพราะ อาศัยเรา บาปนี้จะมีแก่เราไหมหนอ.