พระไตรปิฎก

พระโพธิสัตว์ได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวคาถาที่ ๔ ว่า :- เราจะเข้าไปสู่จอมปลวกอันลึกร้อยชั่ว บุรุษยิ่งขึ้น น้ำมันและเกลือของท่านจะเป็น ประโยชน์อะไร ดีปลีก็หาเป็นประโยชน์ แก่เราไม่. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ปเวกฺขามิ แปลว่า จักเข้าไป. บทว่า อหิตํ ความว่า ดีปลีกกล่าวคือ เครื่องเทศของท่านนั้น ไม่เป็นประโยชน์ คือ ไม่เป็นสัปปายะสำหรับเรา. ก็แหละ พระโพธิสัตว์ครั้นกล่าวอย่างนี้แล้ว จึงคุกคามดาบส โกงนั้นว่า เฮ้ยชฎิลโกง ถ้าเจ้าจักขึ้นอยู่ในที่นี้ ข้าจะให้พวกคนใน ถิ่นโคจรคามจับเจ้าว่า ผู้นี้เป็นโจร แล้วให้เจ้าถึงความพิการ เจ้าจง รีบหนีไปเสียโดยเร็ว. ชฎิลโกงจึงได้หนีไปจากที่นั้น. พระศาสดาครั้นทรงนำพระธรรมเทศนานี้มาแล้ว จึงทรง ประชุมชาดกว่า ชฎิลโกงในครั้งนั้น ได้เป็นภิกษุโกหกรูปนี้ ส่วน พระยาเหี้ยในครั้งนั้น ได้เป็นเราตถาคต ฉะนี้แล. จบ อรรถกถาโคธชาดกที่ ๕