พระไตรปิฎก

๖. กักการุชาดก ว่าด้วยผู้ควรประดับดอกฟักทิพย์ [๖๐๒] ผู้ใดไม่ลักสิ่งของด้วยกาย ไม่พูดเท็จ ด้วยวาจา ได้รับยศแล้วไม่พึงมัวเมา ผู้นั้นแล ย่อมควรจะประดับดอกฟักทิพย์. [๖๐๓] ผู้ใดแสวงหาทรัพย์มาได้โดยชอบธรรม ไม่ล่อลวงเอาทรัพย์เขามา ได้โภคทรัพย์แล้ว ไม่มัวเมา ผู้นั้นแลย่อมควรจะประดับดอก ฟักทิพย์. [๖๐๔] ผู้ใดมีจิตไม่จืดจางเร็ว และมีศรัทธาไม่ คลายง่าย ๆ ไม่บริโภคของดี ๆ แต่ผู้เดียว ผู้ นั้นแลย่อมควรจะประดับดอกฟักทิพย์. [๖๐๕] ผู้ใดไม่บริภาสสัตบุรุษ ทั้งต่อหน้าหรือ ลับหลัง พูดอย่างใด ทำอย่างนั้น ผู้นั้นแล ย่อมควรจะประดับดอกฟักทิพย์. จบ กักการุชาดกที่ ๖