พระไตรปิฎก

บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ชินฺโน รฏฺสฺสมณิกุณฺฑเล จ ความว่า ข้าแต่มหาราช พระองค์ทรงละทิ้งแว่นแคว้น ม้า และกุณฑล แก้วมณีทั้งหลาย. บาลีว่า รถมณิภุณฺฑเล จ ดังนี้ก็มี. บทว่า อเสสเกสุ แปลว่า ไม่เหลือเลย. พระโพธิสัตว์ได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวคาถา ๒ คาถานี้ว่า :- โภคสมบัติย่อมละทิ้งสัตว์ไปเสียก่อน ก็มี บางทีสัตว์ก็ละทิ้งโภคสมบัติเหล่านั้น ไปก่อนก็มี ดูก่อนพระองค์ผู้ใคร่ในกาม โภคสมบัติที่บริโภคกันอยู่เป็นของไม่แน่นอน เพราะฉะนั้น หม่อมฉันจึงไม่เดือดร้อนใน คราวที่ควรเศร้าโศก. พระจันทร์อุทัยขึ้นเต็มดวง และจะหาย ไป อนึ่ง พระอาทิตย์กำจัดความมืด ทำโลก ให้เร่าร้อน แล้วอัสดงคตไป ฉันใด โภค- สมบัติทั้งหลายย่อมเกิดขึ้นและพินาศไป ฉัน นั้น ดูก่อนพระองค์ผู้เป็นศัตรู โลกธรรมทั้ง หลายหม่อมฉันชนะแล้วเพราะฉะนั้น หม่อม ฉันจึงไม่เศร้าโศกในคราวที่ควรเศร้าโศก.