พระไตรปิฎก

อธิบายว่า คนผู้ไม่มีความคิด คือมีปัญญาน้อย พึงบ่นเพ้อไป ฉันใด เจ้าก็บ่นเพ้อไปเปล่า ๆ คือไม่เป็นจริงได้ ฉันนั้น. ลำดับนั้น พระโพธิสัตว์ได้กล่าวคาถา ๒ คาถาว่า :- ศีรษะ เท้าหน้า เท้าหลัง หางและหู ของวัว ยังตั้งอยู่อย่างนั้นตามเดิม ผมเข้าใจ ว่า วัวตัวนี้จะพึงลุกขึ้นได้ ศีรษะหรือมือ และเท้าของคุณปู่มิได้ปรากฏเลย คุณพ่อ นั่นเองมาร้องไห้อยู่ที่สถูปดิน เป็นคนไร้ความ คิดมิใช่หรือ. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ตเถว ความว่า ยังตั้งอยู่เหมือน ดังตั้งอยู่ในครั้งก่อน. บทว่า มญฺเ ความว่า ผมเข้าใจว่า โค ตัวนี้จะลุกขึ้น เพราะอวัยวะมีศีรษะเป็นต้น เหล่านั้นยังตั้งอยู่เหมือน เดิมอย่างนั้น. บทว่า เนวยฺยกสฺส สีสํ ความว่า ส่วนศีรษะหรือ หรือและเท้าของคุณปู่มิได้ปรากฏ. บาลีว่า ปิฏฺิปาทา น ทิสฺสเร ดังนี้ก็มี. บทว่า นนุ ตฺวญฺเว ทุมฺมติ ความว่า เบื้องต้น ผม เห็นศีรษะเป็นต้นอยู่จึงกระทำอย่างนั้น ส่วนคุณพ่อไม่เห็นอะไรเลย เพราะเทียบกับผมแล้ว คุณพ่อนั้นแหละเป็นผู้ไร้ความคิดตั้งร้อยเท่า พันเท่า มิใช่หรือ. เพราะเหตุนั้น สังขารทั้งหลายชื่อว่ามีการแตกไป เป็นธรรมดา ย่อมแตกไป จะมัวร่ำไรอะไรในข้อนั้น.