พระไตรปิฎก

บิดาของพระโพธิสัตว์ได้ฟังดังนั้นจึงคิดว่า บุตรของเราเป็น บัณฑิต รู้กิจในโลกนี้และโลกหน้า ได้กระทำกรรมนี้เพื่อต้องการให้ เรารู้ได้เอง จึงกล่าวว่า พ่อสุชาตผู้บัณฑิต พ่อรู้แล้วว่าสังขารทั้งปวง ไม่เที่ยง ตั้งแต่นี้ไปพ่อจักไม่เศร้าโศก ชื่อว่าบุตรผู้นำความโศกของ บิดาออกไปได้ พึงเป็นเช่นตัวเจ้า เมื่อจะทำการชมเชยบุตร จึงกล่าว ว่า :- เจ้ารดพ่อผู้เดือดร้อนยิ่งนักให้หายร้อน ทำความกระวนกระวายของพ่อให้ดับได้หมด สิ้น เหมือนบุคคลเอาน้ำรดไฟที่ติดเปรียงให้ ดับไปฉะนั้น เจ้ามาถอนลูกศรคือความโศกที่ เสียบแน่นอยู่ในหทัยของพ่อออกได้แล้วหนอ เมื่อพ่อถูกความโศกครอบงำ เจ้าได้บรรเทา ความโศกถึงบิดาเสียได้. พ่อเป็นผู้ถอนลูกศรคือความโศกออก ได้แล้ว ปราศจากความเศร้าโศก หมดความ มัวหมอง ลูกรัก พ่อจะไม่เศร้าโศก จะไม่ ร้องไห้ เพราะได้ฟังคำของเจ้า. คนผู้มีปัญญา มีใจอนุเคราะห์ ย่อม ทำบุคคลให้หลุดพ้นจากความเศร้าโศกได้