พระไตรปิฎก

ผู้ใดหมดความอาย เกลียดชังความมี เมตตา กล่าวอยู่ว่า เราเป็นมิตรสหายของ ท่าน แต่ไม่ได้เอื้อเฟื้อทำการงานที่ดีกว่า บัณฑิตรู้จักผู้นั้นได้ดีกว่า ผู้นี้มิใช่มิตรสหาย ของเรา. เพราะว่าบุคคลทำอย่างไร ก็พึงกล่าว อย่างนั้น ไม่ทำอย่างไร ก็ไม่พึงกล่าวอย่างนั้น บัณฑิตทั้งหลายรู้จักบุคคลนั้นว่า ผู้ไม่ทำให้ สมกับพูด เป็นแต่พูดอยู่ว่า เราเป็นมิตร สหายของท่าน. ผู้ใดไม่ประมาทอยู่ทุกขณะ. มุ่งความ แตกร้าว คอยแต่จับความผิด ผู้นั้นไม่ชื่อว่า เป็นมิตร ส่วนผู้ใดอื่นคนอันยุให้แตกกันไม่ ได้ ไม่รังเกียจในมิตร นอนอยู่อย่างปลอด- ภัยเหมือนบุตรนอนแนบอกมารดาฉะนั้น ผู้ นั้นนับว่าเป็นมิตรแท้. กุลบุตรผู้มองเห็นผลและอานิสงส์ เมื่อ นำธุระหน้าที่ของลูกผู้ชายไปอยู่ ย่อมทำเหตุ